Też pamiątka. W ogóle ostatnia wystawa była bardzo osobistą wypowiedzią i powstała w ciągu pół roku tuż po mega trudnych przeżyciach. Więc skupiłam się na sobie i na swoim.

Pamiątka po moim przyjacielu z okresu przed-przedszkolnego, razem karmiliśmy karpie w wannie i wanna pełna była rozpuszczonego chleba, razem biegaliśmy po długim korytarzu w poststalinowskiej budowli nieopodal Dworca Wileńskiego, razem wypuścili nas do żłobka, z tym, że ja natychmiast przestałam chodzić bo chorowałam okropnie. Ulubiony mój obraz powstały tej zimy.

Popełniony na wyjeździe w uroczej malej mieścince, 80x60, niezły kawał płótna, lubie go, bardzo, bardzo, bardzo

Podwórko powstało w Lądku Zdroju, gdzie mi się wyjątkowo nie podobało. Mieszkałam w ponurym hotelu, gdzie na ścianach wisiały suszone zwłoki, czyli myśliwskie klimaty spowite obłokiem z fruwających roztoczy. Miała być wiosna, a było piekielnie zimno i padał deszcz. Nie miałam kaloszy, zapomniałam zabrać drugiej pary butów na zmianę, miałam tylko trampki. Mea culpa. W całym miasteczku były tylko dwa sklepy z butami, do tego ohydnymi. Klęska. Wybrałam sobie najpaskudniejszy zakątek w tym miasteczku i zrobiłam z niego swoją bajkę. Trzeba było zostawić gospodarzom za gościnę, potem się zwinęłam i w połowie pleneru uciekłam do domku. Mam chyba dosyć plenerów.

Zima w Mielniku tak zaowocowała